خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
۲
بی درد و غم عشق، گرامی نشوددلاز گرد یتیمی پی تعمیر گهر باش
۳
چون سیل به ویرانه نهد گهر رویجمعیت اگر می طلبی زیر وزیرباش
۴
هموار کن از تاب زدن رشته خودراشیرازه جمعیت صد عقد گهر باش
صفحهٔ ۱ از ۳