خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش
۲
از راه تواضع به فلک رفت مسیحاباذره تنزل کن و خورشید مکان باش
۳
زان پیش که ایام بهاران بسر آیدآماده پرواز چو اوراق خزان باش
۴
در حقه سربسته گذارند گهر راخاموش نشین، محرم اسرار نهان باش
صفحهٔ ۱ از ۲