خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش
۲
شمع حریم عشقم پروای کشتنم نیستبسیار دیده ام من در زیر پا سرخویش
۳
از خشکسال ساحل اندیشه ای ندارمپیوسته در محیطم از آب گوهر خویش
۴
دریافت مرغ تصویر معراج بوی گل راما رنگ گل ندیدیم از سستی پر خویش
صفحهٔ ۱ از ۳