خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر لب هزره گو پرده آهستگی استپنبه به نرمی کند طفل جرس راخموش
۲
برق فنا خنده زد خرمن پندار سوختهرچه درین خاکدان بود شد آیینه پوش
۳
رو به بیابان نهاد عقل چو موج سرابتا صف مژگان اوزد به صف اهل هوش
۴
دامن توفیق را جهد تواند گرفتپا اگر افتد زکار از سر همت بکوش
صفحهٔ ۱ از ۴