خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقصمی‌کند آری به بال مرغ وحشی دام رقص
۲
پرتو خورشید را آیینه در وجد آورددر دل روشن کند آن یار سیم‌اندام رقص
۳
پیش عاقل در بلا بودن به از بیم بلاستمرغ زیرک می‌کند در حلقه‌های دام رقص
۴
شوق در هر دل که باشد مطربی در کار نیستبی دف و نی می‌کند گردون مینافام رقص
صفحهٔ ۱ از ۴