خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداعبرامید مرگ می نوشم به هنگام وداع
۲
آخر بیماری جانکاه می باشد هلاکاول هجران جانسوزست انجام وداع
۳
حیرتی دارم که چون خواهم سفر کردن ز خویش ؟تیره شد عالم به چشمم بس که از شام وداع
۴
دروداع دوستان از بس که تلخی دیده اممی روم از خویش هرکس می برد نام وداع
صفحهٔ ۱ از ۲