خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمعدر دل شبها رگ ابر بهارم همچو شمع
۲
خضر اگر خود را به آب زندگانی سبز داشتمن به آب چشم خود را تازه دارم همچو شمع
۳
تا گشودم دیدهٔ روشن درین ظلمت سراخرج اشک وآه شد جسم نزارم همچو شمع
۴
می زدایم زنگ کفر ازدل شب تاریک راذوالفقار از شهپر پروانه دارم همچو شمع
صفحهٔ ۱ از ۳