خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می گدازد زین شراب آتشین مینای شمعتا چه با پروانه بیدل کند صهبای شمع
۲
حسن را در پرده شرم است جولان دگرجامه فانوس زیبنده است بربالای شمع
۳
برق بی زنهار باشد خرمن پروانه راگرچه می باردبه ظاهر نور از سیمای شمع
۴
گر شود بازیچه باد صبا خاکسترشاز سر پروانه کی بیرون رود سودای شمع
صفحهٔ ۱ از ۵