خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آبرو رامی برد از چهره اظهار طمعابر آب روی مردان است گفتار طمع
۲
خواری روی زمین خاری است از دیوار اوزرد رویی یک گل است از طرف دستار طمع
۳
در زمینش گر گل بی خار کارد باغبانخار دامنگیر می روید ز گلزار طمع
۴
خستگان راهست پرهیزی به هر عنوان که هستمی کند پرهیز از پرهیز بیمار طمع
صفحهٔ ۱ از ۳