خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع
۲
زود عاجز شود از دیدن یوسف، چشمیکه به دیدار نگردد چو زلیخا قانع
۳
نتوان کرد به دیوار هوس را خرسندطفل از باغ نگردد به تماشا قانع
۴
خاک در کاسه چشمی که ز کوته نظریبه نظر بازی آهوست زلیلی قانع
صفحهٔ ۱ از ۳