خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کالی تیشبی آپانسو، ای افندی چلبینیمشب بر بام مایی، تا کرمی طلبی
۲
گه سیه‌پوش و عصا، که منم کالویروسگه عمامه و نیزهٔ که غریبم عربی
۳
هرچه هستی ای امیر، سخت مستی شیرگیرهر زبان خواهی بگو، خسروا شیرین لبی
۴
ارتمی آغاپسو، کایکاپر ترانور حقی یا حقی، یا فرشته یا نبی
صفحهٔ ۱ از ۳