خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع
۲
ز خاک سوخته پروانه را برانگیزدبنفشه وار، هوای بهار گریه شمع
۳
بیا که تا تو چو گل رفته ای ز بزم برونز هم نمی گسلد پود وتار گریه شمع
۴
اگر چه دورم ازان بزم، می توانم دادحساب خنده گل با شمار گریه شمع
صفحهٔ ۱ از ۲