خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم به گوشه چشمی ز آشنا قانعبه خاک پای قناعت ز توتیا قانع
۲
ازان شده است به چشم جهانیان شیرینکه ازلباس، شکر شد به بوریا قانع
۳
زمال خویش به احسان تمتعی بردارمشو ز گنج به نامی چو اژدها قانع
۴
به دامن عرق انفعال دست زنیدبه عذر خشک مگردید از خطا قانع
صفحهٔ ۱ از ۲