خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانعز صاف باده به درد پیاله ام قانع
۲
خوشم به یک نگه دور از سیه چشمانبه بوی مشک ز ناف غزاله ام قانع
۳
به خط مرا نظر از روی ساده بیشتر ستز حسن ماه جبینان به هاله ام قانع
۴
وبال گردن مینا نمی شود دستمز می به گردش چشم پیاله ام قانع
صفحهٔ ۱ از ۲