خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع
۲
چو غنچه دوخته ام کیسه ها به خرده گلبه برگ سبز شوم چون زباغبان قانع ؟
۳
حلال باد به یعقوب بوی پیراهنکه من ز دور به گردم زکاروان قانع
۴
خطا چگونه شودتیر من،که گردیمز صید خویش به خمیازه چون کمان قانع
صفحهٔ ۱ از ۳