خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع
۲
خلقی به یکدیگر کف افسوس می زنندخون ازنشاط دررگ منصوردرسماع
۳
جایی که ریگ رقص روانی نمی کندمجنون ساده لوح کند شور درسماع
۴
خوش باده ای است عشق که چندین هزاربطآمد به بال این می پرزور درسماع
صفحهٔ ۱ از ۲