خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغبه گنج راه نبردی درین خراب دریغ
۲
تمام عمر تو درفکرهای پوچ گذشتنشد محیط تو صافی ازین حباب دریغ
۳
به عالمی که دل ساده می خزند آنجاهزار نقش پریشان زدی برآب دریغ
۴
غذا ز بوی دل خود کنند سوختگانتو هیچ بوی نبردی ازین کباب دریغ
صفحهٔ ۱ از ۳