خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدفگریه ها از آب گوهر درگلو دارد صدف
۲
رزق ارباب توکل می رسد از خوان غیبنیست از دریا اگر آبی به جو دارد صدف
۳
سد راه رزق گردددچون هنر کامل شوداستخوان از گوهر خود در گلو دارد صدف
۴
نیست کارش خوانمایی پیش دریا چون حبابگرچه مغزی همچو گوهر درکدو دارد صدف
صفحهٔ ۱ از ۳