خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می نماید صد گره را یک گره زنار عشقسبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟
۲
بوی این می آسمانها را به دور انداخته استکیست تابرلب گذارد ساغر سرشار عشق؟
۳
تخم راز عشق را در خاک کردن مشکل استچون شرر از سنگ بیرون می جهد اسرار عشق
۴
در سر هرذره ای اینجا هوای دیگرستاختر ثابت ندارد چرخ خوش پرگار عشق
صفحهٔ ۱ از ۳