خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشقچون شرر هر ذره ای بیدار شد از شور عشق
۲
دست بیباکی چو حسن از آستین بیرون کندشمسه دار فنا گردد سر منصور عشق
۳
چون انار از خنده بیجای خود دارد خطرشیشه نه آسمان از باده پرزور عشق
۴
چون چراغ صبحگاهی از فروغ آفتابپرتو خورشید تابان محو شد در نور عشق
صفحهٔ ۱ از ۳