خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشقسرمه نتواند گرفتن راه برآواز عشق
۲
سد اسکندر که چون آیینه ناخن گیر نیستسینه کبک است پیش چنگل شهباز عشق
۳
کوچه باغ زلف سازد کوچه زنجیر راهرکه را دربار باشد نافه غماز عشق
۴
می شود ناساز هر ناخن زدن طنبور عقلتا نوای صور از قانون نیفتد ساز عشق
صفحهٔ ۱ از ۳