خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشقاین رشته را دراز کند پیچ و تاب عشق
۲
صبح قیامت از دهن خم کند طلوعچون بر لب آورد کف مستی شراب عشق
۳
مغزش ز جوش پرده افلاک می‌دردبر هر سری که سایه کند آفتاب عشق
۴
آتش چه می‌کند به سپیدی که سوخته است؟از آفتاب حشر نسوزد کباب عشق
صفحهٔ ۱ از ۳