خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقش و نگار مار بود سرنوشت خلقبا زهر کرده اند همانا سرشت خلق
۲
هر خوشه صد زبان ملامت کشیده استزنهار چشم رزق نداری ز کشت خلق
۳
از بهر نان در آتش حرصند روز و شببود از گل تنور همانا سرشت خلق
۴
مردم ز بیم آتش دوزخ درآتشندمارا خدا پناه دهد از بهشت خلق
صفحهٔ ۱ از ۲