خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آزرده است گوشه نشین از وداع خلقغافل که اتصال حق است انقطاع خلق
۲
در اختلاط خلق ضررهاست، زینهاربگذر ز خلق و صحبت بی انتفاع خلق
۳
جانسوزتر ز مرگ طبیعی است فوت وقتکاین انقطاع حق بود آن انقطاع خلق
۴
بر اجتماع خلق مکن تکیه کز غرورگوساله را خدای کند اجتماع خلق
صفحهٔ ۱ از ۲