خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح قیامت بود چاک گریبان عشقشور دو عالم بود گرد نمکدان عشق
۲
کورسوادان عقل محو کتابند و لوحسینه روشن بود لوح دبستان عشق
۳
هر سو مو بر تنش شمع تجلی شوددررگ هرکس دوید باده سوزان عشق
۴
خاک وجودش شود همسفر گردباددرقدم هرکه رفت خار بیابان عشق
صفحهٔ ۱ از ۳