خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاکمی زند این کهنه کشتی گیر یکسر را به خاک
۲
غوطه زن دربحر سیل از کدورت پاک شوتابه کی خواهی کشیدن دامن تررا به خاک ؟
۳
روزی ماشد چو موران عشرت روی زمیناز قناعت تا بدل کردیم شکر را به خاک
۴
خاک راهند این خسیسان، آبرو و آب گهرچند ریزی ای ستمگر آب گوهر را به خاک؟
صفحهٔ ۱ از ۴