خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشکمی شود افزون غبار خاطر از مکتوب خشک
۲
در بهار خط که گلریزان ابر رحمت استتر نشد کام امید من ازان محبوب خشک
۳
گر زخوبان حاصل عاشق همین دیدن بودنیست فرق از صورت دیوار تا مطلوب خشک
۴
دود ازکنعان برآمد، بوی پیراهن کجاست؟تاشود چون نرگس تر، دیده یعقوب خشک
صفحهٔ ۱ از ۲