خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاکهزار چشمه حیوان بود روان درخاک
۲
ریاض جود همان روز بی طراوت شدکه کرد ریشه قارون فلک نهان درخاک
۳
مرا چگونه تواند ز خاک برگیرد؟چنین که تا به کمر مانده آسمان درخاک
۴
جماعتی که نخوردند آب زنده دلیچو تخم سوخته ماندند جاودان درخاک
صفحهٔ ۱ از ۳