خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاکازداغ به باران نشود لاله ستان پاک
۲
از پرتو خورشید دلم داغ و کباب استکآمد به جهان پاک وبرون شد ز جهان پاک
۳
سیلاب حوادث شود افسانه خوابشآن را که بود خانه ز اسباب جهان پاک
۴
چون تیر هدف رانکنی دست درآغوشتا خانه خود رانکنی همچو کمان پاک
صفحهٔ ۱ از ۳