خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندامت بود بار مطلوب خشکمپیوند زنهار با چوب خشک
۲
به نخل ثمردار پیوند کنمده دل چو قمری به محبوب خشک
۳
مزن با خط سبز چین بر جبینکه سوهان روح است مکتوب خشک
۴
مگر بوی یوسف به کنعان گذشت؟که چون سرو شد تازه یعقوب خشک
صفحهٔ ۱ از ۲