خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گلبال مرغان غنچه گشت از تنگی آغوش گل
۲
جلوه گاه یار هم دیوانگی می آوردنیست ممکن در خزان آید به خود مدهوش گل
۳
رخنه منقار بلبل زود می آید بهمهست اگر این چاشنی باخنده چون نوش گل
۴
دوش کان سروروان مستانه از گلشن گذشتباغ تنگی کرد بر خمیازه آغوش گل
صفحهٔ ۱ از ۲