خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دلکه از سنگ ملامت می شود محکم اساس دل
۲
زرنگ و بوی این گلزار بر چین دامن همتنگردیده است تا چون غنچه زنگاری لباس دل
۳
دلیل کعبه گل هست از ریگ روان افزونز چندین راهرو یک تن نگردد ره شناس دل
۴
زمین سینه تاریک روزن آرزو داردمحال است این که مستحکم شود هرگز اساس دل
صفحهٔ ۱ از ۲