خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغولبادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول
۲
خدمت دور به نزدیک نمی فرماینداهل دل را نکند عشق به دنیا مشغول
۳
ماند از جلوه بی قیمت یوسف محرومهرکه درقافله گردید به سودا مشغول
۴
ماند چون آینه در دایره حیرانیهرکه از ساده دلی شد به تماشا مشغول
صفحهٔ ۱ از ۲