خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم ز دست رفته عنانی ز دود دلچون زلف تاب داده سنانی ز دود دل
۲
چون لاله سرخ روست درین بوستانسراآن را که هست سوخته نانی ز دود دل
۳
بر جا نماند آن که بود چون شراره اشدر زیر پای تخت روانی ز دود دل
۴
چون خامه رهنورد تو هرجا که بگذردماند به یادگار نشانی ز دود دل
صفحهٔ ۱ از ۳