خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بدر شد ز دیده نهان شد هلال گلطی شد به یک دو هفته کمال و زوال گل
۲
گلگونه نشاط بود رنگ آل گلچون شبنم آب ده نظری از جمال گل
۳
تا شبنمت هوا نگرفته است ازین چمنبگشا نظر به چهره فرخنده فال گل
۴
فرصت نیافت بال و پرافشانیی کنددر بیضه های غنچه فرو ریخت بال گل
صفحهٔ ۱ از ۵