خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند کشم درد سر از رهگذر دلکو عشق که فارغ شوم از دردسر دل
۲
بیم است که چون شهپر پروانه بسوزدنه پرده نیلی ز فروغ گهر دل
۳
آشفته‌دماغان خبر از خویش ندارنداز زلف همان به که نپرسم خبر دل
۴
تا در نظرت سبحه و زنار یکی نیستدریاب که دارد رگ خامی ثمر دل
صفحهٔ ۱ از ۳