خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خلوت برنمی‌آیی چه حاصلبه چشم تر نمی‌آیی چه حاصل
۲
ندارد حسن منظر بهتر از چشمبه این منظر نمی‌آیی چه حاصل
۳
سرآمد زندگانی و تو بی‌رحممرا بر سر نمی‌آیی چه حاصل
۴
تو چون قمری مرا ای سرو آزادبه زیر پر نمی‌آیی چه حاصل
صفحهٔ ۱ از ۳