خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر تشنه اسراری پیش آر شراب اولگر گنج همی خواهی می گرد خراب اول
۲
ان نقطه خاموشی درحرف نمی گنجدبر طاق فراموشی بگذار کتاب اول
۳
از ترک هوا آخر با بحر یکی گردندهر چند هوا جویند مردم چو حباب اول
۴
از لطف بهار آخر دریای گهر گرددجز دود و بخاری نیست هر چند سحاب اول
صفحهٔ ۱ از ۳