خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چنین شویَد غبار زهد از دل باده‌امبادبان کشتی می می‌شود سجاده‌ام
۲
چون نگردد آب در چشم جهان از دیدنماز یتیمی در غریبی چون گهر افتاده‌ام
۳
عالم قسمت ندارد سیر چشمی همچو منقانع از خرمن به برگ کاه چون بیجاده‌ام
۴
شسته‌ام دست از لباس زود سیر نوبهارهمچو سرواز برگریز نیستی آزاده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲