خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتا گر مرا تو ببینی ندانیبه جان لاله زارم به رخ زعفرانی
۲
بدادم به تو دل مرا تو به از دلسپارم به تو جان که جان را تو جانی
۳
هزاران نشان بد ز آه و ز اشکمکنون رفت کارم گذشت از نشانی
۴
تو شاه عظیمی که در دل مقیمیتو آب حیاتی که در تن روانی
صفحهٔ ۱ از ۳