خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاه‌گاه از دیده عبرت با دنیا دیده‌امکی به این هنگامه از بهر تماشا دیده‌ام
۲
چرخ تر دامن که باشد دعوی عصمت کندآفتابش را در آغوش مسیحا دیده‌ام
۳
پیش چشم من سواد شهر خون مرده‌ای استنقش خود چون لاله در دامان صحرا دیده‌ام
۴
تیغ اگر از آسمان بر فرق من باریده استخار در چشمم اگر هرگز به بالا دیده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳