خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده امسرخ رو از باده بی درد سر گردیده ام
۲
تا مگر داغی به دست آرم درین بستانسراهمچو برگ لاله سر تا پا جگر گردیده ام
۳
نیست چون شبنم مرا مانع کسی از قرب گلاز ادب من حلقه بیرون در گردیده ام
۴
گرچه از پیوند گردد هر نهالی بارورمن ز پیوند علایق بی ثمر گردیده ام
صفحهٔ ۱ از ۴