خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
۲
سبز گردیده است چون طوطی پروبالم ز زهرتا درین عبرت سرا شیرین زبان گردیده ام
۳
استخوانم را هما تعویذ بازو می کندتا نشان تیر آن ابرو کمان گردیده ام
۴
هر گلی داغی و هر خاری زبان شکوه ای استگرد این گلزار چون آب روان گردیده ام
صفحهٔ ۱ از ۳