خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام
۲
روی آتشناک خوبان آب حیوان من استهست از آتش زندگی چون مرغ آتشخواره ام
۳
آن سپهر عالم افروزم جهان درد راکز سرشک و داغ باشد ثابت و سیاره ام
۴
غم به قدر غمگسار از آسمان نازل شودزان غم من زود آخر شد که بی غمخواره ام
صفحهٔ ۱ از ۳