خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام
۲
همچو اوراق گلستان زاول نشو و نماهم دبستان بود با طفلان دل صدپاره ام
۳
پیشتر زان کز شفق رنگین شود جام هلالکاسه در خون جگر می زد دل خونخواره ام
۴
پیش ازان کز شورمجنون دشت پرغوغا شودقطره می زد در رکاب اهوان نظاره ام
صفحهٔ ۱ از ۲