خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
۲
زخم من در آرزوی مشک می غلطد به خونبهر نو خطان گریبان می درد نظاره ام
۳
همچو آهویی که غلطد در میان سبزه زارآنچنان در سبزه خط می چرد نظاره ام
۴
چون زمین ساده ای کز بهر حاصل پرورندساده رویان را پی خط پرورد نظاره ام
صفحهٔ ۱ از ۳