خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌امسنگ می‌گردد ز ناسازی پری در شیشه‌ام
۲
خنده سوفار از دلتنگیم پیکان شودبگذرد گر ناوک او از دل غم‌پیشه‌ام
۳
نیست یک مو بر تنم بی‌داغ عالم‌سوز عشقدیده شیرست کرم شب‌چراغ بیشه‌ام
۴
زود می‌پیچم بساط خودنمایی را به همگردبادم نیست در خاک تعلق ریشه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲