خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام
۲
پیش ازین گر بود محتاج کبوتر نامه اممی کند از شوق اکنون کار شهپر نامه ام
۳
گرچه از خامی سیه گردیده یکسر نامه اممی کند در بحر رحمت کار عنبر نامه ام
۴
داغ خورشید قیامت در سیاهی گم شودچون گشاید بال در صحرای محشر نامه ام
صفحهٔ ۱ از ۵