خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام
۲
صبر من از خارخار شوق پا بر جا نماندریشه از دندان موران داشت دایم دانه‌ام
۳
آن سیه‌روزم ، که در ایّامِ عمرِ خود ندیدنور را در خواب چشم روزن کاشانه‌ام
۴
تا شنیدم کز ندیمان حریم خواب اوستاز ته دل تا قیامت دشمن افسانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲