خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌امجلوه طوطی کند زنگار در آیینه‌ام
۲
سبزه من می‌کند نشو و نما در زیر سنگنیست کوه غم گران بر خاطر بی‌کینه‌ام
۳
نیستم محتاج کسوت چون فقیران دگرهمچو به می‌روید از تن خرقه پشمینه‌ام
۴
گرچه صد پیراهن از خورشید روشن‌تر شدمهمچنان در خلوت روشن‌ضمیران پینه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲